ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ. ΠΑ'Ι'ΣΙΟΣ- Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ

Γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία γύρω στο 1840 και το κοσμικό του ονοματεπώνυμο ήταν Θεόδωρος Αννητσαλήχος ή Αρτζίδης ενώ έμεινε γνωστός στους συντοπίτες του ως Χατζεφεντής. Ήταν το ένα από τα δύο αγόρια του Ελευθερίου και της Βαρβάρας. Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του με αποτέλεσμα να ανατραφεί από την αδελφή της μητέρας του ενώ αργότερα μετέβη για εκπαιδευτικούς λόγους πρώτα στη Νίγδη - όπου τελούσε υπό την προστασία της αδελφής του πατέρα του - και έπειτα στη Σμύρνη. Εκτός από ελληνικά ήξερε τούρκικα, αρμένικα και μερικά γαλλικά.

Σε ηλικία 26 ετών εκάρη μοναχός στη μονή του Τιμίου Σταυρού στο Ζιντζίντερε της Καππαδοκίας ενώ λίγο καιρό αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος από τον, επίσης Φαρασιώτη, μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο Β΄ και στάλθηκε στη γενέτειρά του όπου άσκησε παράλληλα χρέη δασκάλου. Γύρω στο 1870 χειροτονήθηκε πρώτα πρεσβύτερος και έπειτα αρχιμανδρίτης. Στη συνέχεια πραγματοποίησε ταξίδι προσκυνηματικού χαρακτήρα στους Αγίους Τόπους, λαμβάνοντας μετά την επιστροφή του το προσωνύμιο Χατζεφεντής. Υπήρξε ο πνευματικός ηγέτης της περιοχής των Φαράσων για περισσότερα από πενήντα χρόνια ενώ διακρινόταν για τον ασκητικό τρόπο ζωής του.

Το 1924, βάσει της συνθήκης ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας, εκπατρίστηκε μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους των Φαράσων. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την Ελλάδα συμβούλευε και ενθάρρυνε τους συμπατριώτες του. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους εγκαταστάθηκε με τους υπόλοιπους συντοπίτες του στο Κάστρο της Κέρκυρας όπου συνέχισε να ασκεί τα ιερατικά του καθήκοντα. Μετά από δύο εβδομάδες παραμονής στην Κέρκυρα ασθένησε και εισήχθη στο νοσοκομείο της πόλης όπου απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου του 1924 έπειτα από σύντομη νοσηλεία. Θάφτηκε στο νεκροταφείο που βρίσκεται στο ναό του Αγίου Γεωργίου.

Φάρασα και ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Ανέβηκε στις 22 Αυγ 2010

Γεννήθηκε το 1840 στο χωριό Φάρασα της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Ελευθέριος, που ήταν δάσκαλος, και η μητέρα του Βαρβάρα. Το επώνυμό τους ήταν Αννητσαλήχος και το παρατσούκλι Αρτζίδης. Είχαν αποκτήσει δυο παιδιά, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (π. Αρσένιο). Σε μικρή ηλικία έμειναν ορφανά, πρώτα απ' τον πατέρα τους και λίγο αργότερα κι απ' την μητέρα τους.

Τον Θεόδωρο έστειλε η θεία του στην πόλη Νίγδη για να μορφωθεί. Εκεί τον προστάτευε η αδελφή του πατέρα του, που εργαζόταν ως δασκάλα. Όταν τέλειωσε εκεί, η δασκάλα θεία του φρόντισε με συγγενείς τους στη Σμύρνη, να συνεχίσει εκεί τις σπουδές του. Στη Σμύρνη ξένες γλώσσες και εκκλησιαστική γραμματεία.Από μικρός ο Θεόδωρος πήρε την απόφαση να γίνει μοναχός, ύστερα από τη σημαδιακή σωτηρία του από βέβαιο πνιγμό στον χείμαρρο Εβκάση! Επειδή παρών στην σωτηρία του ήταν και ο ηθικός αυτουργός, μεγαλύτερος αδελφός του Βλάσης, επηρεάστηκε κι αυτός, οπότε έγινε μεγάλος ψάλτης της βυζαντινής μουσικής. 

Σε ηλικία 26 χρονών εκάρη μοναχός με το όνομα Αρσένιος στη Μονή Τιμίου Προδρόμου Φλαβιανών (Ζιντζί-Ντερέ).Απέδωσε πολύ σημαντικό εθνικοθρησκευτικό έργο, ζούσε ζωή λιτή, με προσευχή και ο Θεός του χάρισε το προφητικό χάρισμα, αλλά και το θαυματουργικό. Όταν του έφερναν αρρώστους, ποτέ δεν τους εξέταζε, αφού δεν ήταν γιατρός. Αντίθετα, τους διάβαζε, και η χάρη του Θεού τους γιάτρευε. Ποτέ δεν εξέταζε αν πρόκειται για Χριστιανό ή Τούρκο. Ακόμα κα οι Τούρκοι έφερναν και τους δικούς τους αρρώστους.

Στην Ελλάδα έφθασε το 1924, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, όμως μη μπορώντας, θα 'λεγε κανείς, να ζήσει μακριά από την αγαπημένη του Καππαδοκία εξεδήμησε στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στην Κέρκυρα. Από εκεί το 1958 τα λείψανα του μεταφέρθηκαν από τον μοναχό Παΐσιο (όπου τον είχε βαφτίσει ο ίδιος ο π. Αρσένιος) στην Κόνιτσα και το 1970 από τον ίδιο Αγιορείτη μοναχό στο γυναικείο μοναστήρι-ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, όπου ο Άγιος μετά τον θάνατο του έκανε πολλά θαύματα.Είναι αξιοσημείωτο αυτό που γράφει πάλι ο βιογράφος του μοναχός Παΐσιος: «Ο Πατριάρχης του Οικουμενικού θρόνου τον είχε σε ευλάβεια τον Χατζεφεντή και πολλές φορές του έγραφε να κάνει προσευχή για τον Οικουμενικό θρόνο, και ο Χατζεφεντής έκανε ολονυκτίες στην Παναγία ή στον Άγιο Χρυσόστομο».

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ (Α ΜΕΡΟΣ).

Ανέβηκε στις 2 Νοε 2010

ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ! ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ !

Προσευχή

Τί εἶναι προσευχή; 

Προσευχή εἶναι τό μέσο ἐπικοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό. Εἶναι ἕνας διάλογος δικός σου, μέ τόν ἴδιο τό Θεό. Εἶναι τό «τηλέφωνο» τοῦ Θεοῦ, εἶναι τά νεῦρα τῆς ψυχῆς σου, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὅπως δέν μποροῦμε νά ζήσουμε χωρίς ἀναπνοή, ἔτσι δέν μποροῦμε νά ζήσουμε πνευματικά χωρίς τήν προσευχή. Ἡ προσευχή εἶναι τό ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς. Εἶναι πράξη λατρείας. 

Καί τά ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς;

Μέ τή θερμή σου προσευχή κρατᾶς στά χέρια σου τό κλειδί τοῦ οὐρανοῦ, μᾶς λέει ἕνας ἄλλος ἅγιος, ὁ Αὐγουστίνος. Κι ἕνας ἐπιστήμονας βιολόγος καί γιατρός, ὁ Γάλλος Παστέρ, λέει, ὅτι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσεύχεται, ἔχει στά χέρια του μιά κινητήρια δύναμη, ἕνα ὅπλο, γιά νά ἀντιμετωπίσει τό κακό. Ἀκόμη μέ τή σωστή προσευχή, πού κάνουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μαζί στούς τόπους λατρείας, τίς ἐκκλησίες, ὁ καθένας ξεχωριστά δέχεται τή θεία Χάρη μέ τά Μυστήρια, ὅπως εἶναι τό Βάπτισμα, ἡ Θεία Μετάληψη, ἡ ἱερή Ἐξομολόγηση καί τ᾿ ἄλλα. Ἁπλοί ἄνθρωποι μποροῦν νά σέ βεβαιώσουν, γιά τά ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς.

Εἴδη προσευχῆς - ὅροι γιά νά εἰσακουστεῖ. Ἴσως ρωτήσεις· Πῶς; Ποῦ; Πότε; Καί τί πρέπει νά προσεύχεται ὁ ἄνθρωπος;

Ἡ προσευχή δέν εἶναι κάτι πού μπαίνει σέ καλούπια, ἤ πού νά μπορεῖ ἤ νά πρέπει νά δεχθεῖ διάφορους

περιορισμούς, οὔτε θά πρέπει νά φοιτήσει σέ ἀνώτερες σχολές ὁ ἄνθρωπος, γιά νά μάθει νά προσεύχεται. Ἀπαραίτητο εἶναι ἡ προσευχή νά βγαίνει ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς σου, νά πιστεύεις ἀπόλυτα ὅτι ὁ Θεός μπορεῖ νά πραγματοποιήσει αὐτό πού τοῦ ζητᾶς, ἐφόσον εἶναι λογικό καί γιά τό συμφέρον σου. Νά προσεύχεσαι μέ ταπείνωση καί μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στό Θεό, πού εἶναι καί Πατέρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ἕνας μεγάλος Ἀπόστολος, ὁ Παῦλος, προτρέπει ὅλους νά προσευχόμαστε λέγοντας «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντί εὐχαριστεῖτε». Δηλαδή σέ κάθε εὐκαιρία καί σέ ὁποιοδήποτε μέρος. Ἔτσι λοιπόν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά προσεύχεται στό Θεό καί ὅταν ἐργάζεται καί ὅταν ξεκουράζεται καί ὅταν πηγαίνει περίπατο καί στό παιχνίδι καί σέ κάθε του ἐκδήλωση. Ἀλλά ὑπάρχουν καί ὁρισμένες στιγμές, πού πρέπει νά προσεύχεται ὁ κάθε ἄνθρωπος καί ἑπομένως καί τά παιδιά. Εἶναι ἡ ὥρα πού θά ξυπνήσει καί θά ἑτοιμασθεῖ νά πάει στό σχολεῖο. Εἶναι ἡ ὥρα τοῦ φαγητοῦ, ἡ ὥρα πρίν ἀπό τόν ὕπνο.

Καί ὄχι μόνο ὧρες καί στιγμές, ἀλλά καί χῶροι ἰδιαίτεροι γιά προσευχή ὑπάρχουν. Χῶροι ὅπως μπρός ἀπό τό εἰκονοστάσι στό σπίτι καί μάλιστα ὁ ναός, ἡ ἐκκλησία, ὅπου μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία ὅλοι μαζί οἱ ἄνθρωποι, μικροί καί μεγάλοι, μορφωμένοι καί ὀλιγογράμματοι, νά προσευχηθοῦμε.

Πηγή:  http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/prayers/everyday_prayers_with_translation.htm